Atalar sözləri (13-cü hissə)

Vay bu başdan, vay o başdan.

Vay o gündən ki, varlı adam yoxsulun əlinə düşsün.

Vay o sürüsünün halına ki, canavardan çobanın təyin edələr.

Vay ondadır ki, varlı evinə yoxsul girə.

Vay ölənin halına.

Var axar, yox baxar.

Var var üstündən gələr.

Var evi - kərəm evi, yox evi - vərəm evi.

Var günün dostu çox olar.

Vara var deyərlər, yoxa yox.

Vardan - yoxdan çıxıb.

Vardır pulun - hamı qulun, yoxdur pulun - açıqdır yolun.

Varı olan taxar, varı olmayan baxar.

Varını verən utanmaz.

Varını itirən az şey itirər, namusunu itirən çox şey.

Varlı arabasını dağdan aşırar, yoxsul düz yerdə yolunu çaşar.

Varlı varından pay versə, varsız da varlı olar.

Varlı yoxsullaşanda əlli il dəstgahını pozmaz.

Varlı kisəsini döyər, kasıb dizini.

Varlı olub qəm-qüssə ilə yaşamaqdansa, kasıb olub şad-xürrəm yaşamaq yaxşıdır.

Varlı umduğunu yeyər, kasıb olduğunu.

Varlığa güvənməzlər.

Varlığa nə darlıq?!

Varlığa tələsən, yoxsulluğa tez düşər.

Varlığın sonu ilə yoxluğun sonu birdir.

Varlıya toxun keç, yoxsuldan qorun, keç.

Varlının varı gedər, muzdurun canı.

Varlının könlü oluncaya qədər kasıbın canı çıxar.

Varlının malı, kasıbın övladı.

Varlının torpağından çay keçər, kasıbınkından yol.

Varsa əgər hünərin, hara getsən var yerin.

Varını verənin kisəsi boş qalar.

Vaxt atlı, biz piyada.

Vaxt vaxtı gözləyər.

Vaxt qənimətdir.

Vaxt qızıldır, bir dəqiqəsini də boş qoymaq olmaz.

Vaxt ikən oxu, aşıq, el gələr, tünlük olar.

Vaxt insana hər şeyi öyrədər.

Vaxtdan gileylənmə, vaxtın gedər.

Vaxtı boş olanın sözü çox olar.

Vaxtı itirsən hədər, görərsən böyük zərər.

Vaxtın qiyməti yoxdur.

Vaxtın qiyməti puldan bahadır.

Vaxtında atılan tüfəngin səsi vaxtsız atılan topun səsindən üstündür.

Vaxtında görülməmiş iş həmişə görülməmiş qalar.

Vaxtını itirən bəxtini itirər.

Vaxtsız açılan gül tez solar.

Vaxtsız banlayan xoruzun başını kəsərlər.

Vaxtsız qonaq öz kisəsindən yeyər.

Ver abbasını, ye halvasını.

Verdiyi abbasıya bax, etdiyi tələbə.

Verdiyi anda bax, gördüyü işə.

Verdiyin əl ilə al!

Verdiyin sənindir, vermədiyin özgənin.

Verən əl alan əlin üstündə olar.

Verən əli də var, vuran əli də.

Verəndə yaxşısan, verməyəndə pis.

Verilən aşı yeyərlər.

Verim vara baxmaz.

Verim əli hamı əldən ucadır.

Verirlər al , döyürlər qaç.

Vermədi Məbud, neyləsin Mahmud?!

Vədəsi bitmiş nökərin əcəli yetən ağası gərək.

Vəziri qarğa olanın ağzı zibillikdə olar.

Vəzifə daimi deyil.

Vəzndə yüngül, qiymətdə ağır.

Vəz oxumaq asan işdir, əməl eləyən gərək.

Vəl gərək gözəl döyə, gözəldən buğda çıxa.

Vələ gedən öküzün olsun, işə getməyən oğlun olmasın.

Vəsiyyət yüngüllükdür.

Vəsmə bol olanda qaşa da çəkərlər, gözə də.

Vətən elin evidir.

Vətən mülkü doğmadır, özgə diyar ögey.

Vətəndən ayrı düşsəm, viran ollam, talannam.

Vətən viranə də olsa, məsəldir, məhz cənnətdir.

Vətənə gəldim, imana gəldim.

Vətənə məhəbbət iman əsəridir.

Vətəni yadına düşən qərib ağlamasın, neyləsin?

Vətənin bir qışı qürbətin yüz baharından yaxşıdır.

Vətənin sevməyən insan olmaz, olsa, ol şəxsdə vicdan olmaz.

Vətən həsrəti çəkdim, gözlərimə qan gəldi.

Vəfalı dost yad olmaz, görməsə yüz il səni.

Vicdan bazarda satılmaz.

Vicdanla işləyən gözükölgəli olmaz.

Vücudu dönüb kimyaya.

Vücudu bir qəpiyə dəyməz.

Vur babam, dövran sənindir.

Vur dedim, öldür demədim ki?

Vur qırxı, gedər qorxu.

Vur deyənlə, vuran yarıdır.

Vura bilməyən daşın böyüyünü götürər.

Vuran əlin var olsun!

Vuran əlin dirəyidir.

Vuran öküzə allah buynuz verməz.

Vurur daşa, çıxır başa.