Xanım İsmayılqızı ÜRƏKLƏRİ DAĞLADI: "Oğlum ölümünü yuxusunda görmüşdü"

Hələ indiyədək heç bir müsahibimin evinə bu qədər kədərli, hüzünlü getmirdim. Dərdini bilirdim çünki… Bilirdim ki, nə qədər poeziyadan, yaradıcılıqdan söhbət etsək də onun dünyasını tarimar etmiş oğlundan danışacağıq. Çünki bu, heç vaxt köz tutmayacaq yara idi.

Əvvəldən şərt kəsmişdi: suallar ciddi, müsahibə qalmaqaldan uzaq olacaqdı. Axı 3 il idi ki, heç bir jurnalistə nə evinin, nə də ürəyinin qapısını açmırdı. Beynimdə illər öncə ona ithaf olunmuş bir şeirin iki misrası dolaşa-dolaşa zəngi basıram. Qapını açan kimi deyirəm:

"Nə yaxşı ki bəxş etdin, sən mənə bu ürəyi
Xanımların xanımı, Mələklərin mələyi"…

Xanim.az yenicag.az-a istinadən xəbər verir ki, tanınmış şairə-bəstəkar Xanım İsmayılqızının müsahibəsini təqdim edir:

– Xanımlıq, ağıryanalıq, qürur… sənin obrazın təkcə mənim deyil, bütün tanıyanlarının beynində məhz bu cür tamamlanır…

– Məni bu cür qiymətləndirən hər kəcə minnətdaram. Dediyiniz nə mənim imicimdir, nə də obrazım – bu, mənim özüməm. Yəqin ki, bu da böyüdüyüm ailədən, ziyalı nəslimdən gəlir. Atam İsmayıl Qarayev yazıçı, anam Pərizad Tağıyeva həkim olub. Xalam Sona Tağıyeva ömrünün sonuna qədər Azərbaycanın bir çox ziyalılarının, alimlərinin oxuduğu 190 saylı orta məktəbin direktoru olub. Sən özün də o məktəbin yetirməsi olmusan və Sona müəllimənin necə sərt, necə ciddi bir insan olduğunu bilirsən. Onun səsi gələndə bütün məktəb farağat dururdu. Bax, mənim anam evdə ikinci Sona müəllimə idi. Olduqca ağırtəbiətli idi. Mən uşaqlıqdan o "olar-olmaz"larla böyüdüm. Bizə nəyisə istəmək qadağan olundu. Verəcəklərsə alacaqsan, amma kiməsə ağız açıb, nəsə istəməyəcəksən. O qadağalar mənim beynimə həkk olundu və ömür boyu da içimdəki o qayda-qanunlarla yaşadım. Yəni mən istəsəm də başqa cür hərəkət edə bilmərəm, artıq o tərbiyə genimdə, qanımdadır.