Bakıda avtobusda TƏRBİYƏSİZLİK: "Püfff! Sarımsaq yemisən, a kişi?"

Dəqiqələrdir dayanacaqda dayanıb giley-güzar dolu gözlərini avtobusun gələcəyi yoldan ayırmayan adamların səbri asfaltın sinəsinə qonub suya dönən qar kimi əriməkdəydi. Soyuğa taqəti olmayanlar palto və gödəkçələrinin içinə enmişdi Bakının şaxtalı xəzrisindən qorunmaq üçün.

Nəhayət, intizar sona çatdı. Bəlkə də bu dəqiqə heç bir şey bayaqdan bəri dayanacaqda əziyyət çəkən bu insanları avtobusun gəlişi qədər sevindirə bilməzdi.
Orta sıradakı boş yerlərdən birinə əyləşdim.

Yolu könülsüz arşınlayan avtobusun pəncərəsindən yağan qara baxırdım. Küçələr yavaş-yavaş ağ rəngə boyanırdı.

Növbəti dayanacaqda yanındakı iki cavan oğlanın və gənc qızın yardımıyla təxminən 60-65 yaşlı bir qadın mindi avtobusa. Məndən əvvəlki sırada əyləşmiş orta yaşlı kişi yerini ona verdi. Yerini rahatlayıb yaylığını düzəldə-düzəldə səsini başına ataraq havanın soyumasından, sürücülərin səhlənkarlığından gileylənən ağbirçək yanındakıların da minib-minmədiyini dəqiqləşdirib arxayın olandan sonra sol tərəfində əyləşmiş ağsaqqala tərəf dönüb qaşqabağını tökdü: "Püfff! Sarımsaq yemisən, a kişi?"

Ağsaqqal and-aman elədi ki bir aydı dilinə sarımsaq dəymir. Qadının bu sözü onunla gələn cavan oğlanların və gənc qızın gülüşünə səbəb oldu. Ağbirçək bu gülüşlərdən daha da cuşə gəldi: "Evdən çıxanda fikirləşmirsən ki, yanında mənim kimi 15 yaşlı qız əyləşə bilər?" İçdiyi andların bir işə yaramadığını anlayan kişinin gücü bu dəfə məzlum-məzlum gülümsəməyə yetdi ancaq. Yenə həmin oğlanlardan və qızdan başqa gülən olmadı.

Ağbirçək sürməyi kəlağayının altından görünən ağ tellərini səhmana salıb başladı ağsaqqalın ünvanına yazılması və deyilməsi mümkün olmayan ifadələr işlətməyə. Abrını qorumaq üçün evə ayaq üstə getməyi seçən kişinin yerinə bayaqdan ağbirçəyin hər mənasız sözünə uğunub gedən qız əyləşəndə bu abırsız dördlüyün qəhqəhəsi yayıldı salona. Üzü nurlu, ağzı dualı nənələrimizi, analarımızı xatırladım. Onlar həmin an təsəlli yerim idilər...

Saçları ağarsa da, ağlı ağarmayan qadın və dəstəsi get-gedə həyasızlaşırdı.

Əsəblərimin bundan artığına tab gətirməyəcəyini anlayıb sürücüdən avtobusu saxlamasını istədim.

Ağ birçəkli qadının söyüşlərini eşitməməkçün bu qarda-qiyamətdə evə piyada gedəcəkdim.

Küçədə bərkiyən qar bu dəfə sanki yerə deyil, əsəblərimə yağırdı... milli.az