Hüseyn Arifin məna dolu şeirləri

Gözəllərə (zarafatyana)

Gözəllər, söyləyin bu necə işdi,
Qiyməti şöhrətə ada verdiniz.
Kədəri yaxının üstünə atıb,
Sevinci aparıb yada verdiniz?

Hər saxta gülüşə, hər yalan sözə,
Aldanıb düşdünüz dolaşıq izə.
Sonralar möhnətlə gəlib üz-üzə
Ömrü közə tutub, oda verdiniz.

Buza döndü qələm, bozardı kağız,
Arxamı qış kəsdi, qarşımı payız.
Yüzünüz bir şair yaratmadınız,
Biriniz yüz şair bada verdiniz…

A QIZLAR

Siz elə kimsəylə oturub, durun,
Könlünüz nə desə yetirsin sizə.
Bir əli daş-qaşla oynasın onun,
Bir əli gül-çiçək bitirsin sizə.

Xidmətmi gərəkdir?
Hər xidmət hazır.
Burda beçə balı, orda ət hazır.
Mənzil istəsəniz, imarət hazır,
Günəşi ovcunda gətirsin sizə.

Hüseyn Arifin bir ərzi də var,
Çoxdankı çoxları çox şey arzular.
Sevəndə katibi sevin, a qızlar,
Şairin nəyi var, nə versin sizə?!

XALQSIZ XALQ ŞAİRLƏRİ

Bir həyat şairi var,
Bir də vaxt şairləri.
Eldən, gündən xəbərsiz,
Saray, taxt şairləri.

Biri haqqa daş atar,
Biri kölgədə yatar.
Kim sevib, kim yaşadar
Bu bədbəxt şairləri?

Biri var, üzdəniraq,
Haça dil, hazıryaraq.
Qapı, baca, künc, bucaq,
Əl-ayaq şairləri.

Hüseyn Arif, nə xəbər,
Nə qədərmiş, nə xəbər.
Başsız başa keçənlər,
Xalqsız xalq şairləri.