Soğan (Bəxtiyar Vahabzadə)

"İki qorxu" poemasından parça

Soğan qabığına baxdı, düşündü.
Başını buladı,
O, mənə döndü.
Dedi: — Sərt olcaq qış, bu il yaman.
Dedim: — Nədən bildin?
Dedi: — Qabıqdan.
Qalındır,
deməli,
Sərt keçəcək qış.
Təbiət əzəldən müdrik yaranmış.
O ki, nəğməsidir qaydanın, yönün,
Dağı yaratmamış ona yol seçir.
Soğanı soyuqdan qorumaq üçün
Onun paltarını o, qalın biçir.

Əhsən bu paltara, dona, təbiət,
Sən bu səxavətdə nəsən, nəsənmiş!
Ey ana təbiət,
ana təbiət,
Bilmirdim,
necə də rəhimlisənmiş!

Acı soğan kimi, bəs, axı, mən də
Övladınam sənin,
balanam sənin.
Mən də üşüyürəm, mənə gələndə
Rəhmin harda qaldı, ay anam, sənin?

Ələm çovğununda, qəm tufanında
Soyuqdan əsirəm, axı, mən yetim.
Soğana qıymadın, sənin yanında
Bir soğan qədər də yoxmu qiymətim?

Nədir bu fikirlər, bu üzüntülər?
Ürəyi bir verdin, əzabı min-min.
Nolardı, mənə də dözümüm qədər
İztirab verəydin, əzab verəydin.